NASIRLI ELLER

 

 

Her iki yanındaki tarlalardan, çam yüzlemeleri ve cereklerden oluşan ağıllarla ayrılan tozlu, topraklı hatta tezekli, genişliği iki metreyi bulmayacak kadar dar köy sokağının, evin duvarında bitmek yerine sağa doğru döndüğü yerde bir akşam vakti karşılaştık.

 

Mütebessim bir cehre ile ile bana bakıyordu.  Uzandım hemen özlemle ve saygıyla öptüm nasırlı ve sert ellerini. Sarıldı bana ve o da beni öptü. Nasıl sevindiğimi anlatamam... Sahi ne kadar olmuştu onu görmeyeli? Bir yıl, beş  yıl... Gerçekten çok özlemiştim. Şimdi yazarken bile gözlerim doluyor. Hal hatır sorduk birbirimize. Ayaküstü konuştuk bir süre. Gayet sağlıklı ve neşeli görünüyordu ilerleyen yaşının aksine. Tam bunları düşünürken, birden bir boşluk hissettim içimde. Ama neden? Buradaydık işte ikimiz de konuşuyorduk ne güzel. Hatırlamaktan, bilmekten çok korktuğum bir şeyi hatırlamıştım. Bir taraftan konuşurken, bir taraftan da "Hayır ama.." diye kendi kendime kızıyordum. Aslında üzüntümü kızarak bastırıyordum sanırım. Hafızam bana düşmanmışçasına ve olanca acısına rağmen gerçekleri net bir şekilde yüzüme vurmuştu. 

 

Bizim eve amcamla birlikte en son gelişlerinde, ilkbahara denk gelen bir Ramazan ayıydı. Sahura kadar da kaldılar ama o hiç girmedi içeri. Sahurda ekmek almaya giderken; o zaman bakmaya, şimdi söylemeye cesaret edemediğim bir şekilde; bir battaniyeye sarılmış amcamın arabasında uzanıyordu cansız bedeni. Oradaydı ama aslında yoktu. Ne garip!

 

İşte hatırlamak istemediğim gerçek ölümün tam da kendisiydi ve bu defa dedemi almıştı aramızdan.

Bu hatırlamanın verdiği şaşkınlıkla kendime gelir gibi oldum. Yaklaşık 2 yıl hasta yatan dedemi ayakta, yürürken görüyordum şimdi. O zaman anladım ki tüm bu yaşadıklarım aslında bir rüyadan ibaretti. Saliseler içinde, rüyada da olsa dedemi gördüğüm için hatta hasta değil, üstüne üstlük yürürken gördüğüm için çok mutlu olmuştum. “Olsun. “ diyordum kendi kendime "Rüya da olsa onu yürürken gördüm ya bu bana yeter."

 

Bu düşünceler ile uyandım o gün uykumdan. Yıllardır hatırladıkça mutlu olduğum bu rüyayı şimdi dedemin ölüm yıldönümünde yeniden hatırladım.

 

Bugün Dedem Ahmet KARAMAN 'ı kaybedişimizin yıldönümü.  Rabbim gani gani rahmet eylesin, mekânı cennet olsun inşallah.

 

Siz, bu yazıyı okuyanlardan ricam Dedem için bir Fatiha Suresi okumanız. Rabbim hepimizin geçmişlerine rahmet eylesin.