"Bu yazı, tam 5 yıl önce kaleme aldığım ama hissettirdikleri dün gibi taze olan bir iç döküş... Zaman geçiyor, roller değişiyor; çocukken arkamızda dağ gibi duran babalarımızın yerini zamanla biz alıyoruz. Ama içimizdeki o güven hissi ve minnet hiç eksilmiyor. Kendi babamın nezdinde, klişelerin altında ezilse de ailesi için dimdik duran tüm babalara..."
Büyüdüm, Baba Oldum ve Seni Daha İyi Anladım Babam
Anneler Günü tüm ihtişamıyla gözlere sokulurken evlerin garipleri babalar; sessiz, sedasız bekler.
Erkek olmak zaten zorken, baba olmak nasıldır bilemezsiniz. Çünkü genel algıya göre;
Babalar üzülmez,
Yorulmaz,
Duygulanmaz,
Erkek adam zaten ağlamaz (!)
Yorulmaz,
Duygulanmaz,
Erkek adam zaten ağlamaz (!)
Bütün bu klişelerin altında ezilir baba.
Ama ne olursa olsun dimdik ayaktadır. Kimseye muhtaç olmaz; ne eşini ne çocuklarını ne de kendi anne babasını ve kardeşlerini başkasına muhtaç eder baba.
Küçükken babamın kucağında, o gri hastane koridorunda beklerken hiçbir şeyden korkmadım. Yüzme bilmeden girdiğim suda, babam yanımda olduğu için korkmadım. Bir şeye ihtiyacım olduğunda, babam arkamda olduğu için hiç endişelenmedim.
Büyüdüm, ben de baba oldum. Bugün hâlâ babamın arada bir "Bir şeye ihtiyacın var mı?" diye sormasının mutluluğunu yaşıyorum.
Babam; bugün ben de kocaman bir ailenin babasıyım. Çocukken bizlere verdiğin, öğrettiğin tüm değerler için sana minnettarım. Allah senden razı olsun. Rabbim, hastalıklarına şifa, dertlerine deva versin Rabbim seni başımızdan eksik etmesin.
Babalar Günün kutlu olsun, ellerinden öperim!
Oğlun Cengiz
